69 en 86 kunnen ook doorgehaald.

Twee doelen zijn er de afgelopen tijd in vervulling gegaan:

Nu heb ik niet precies bijgehouden of het tienmaal was, maar het viel me wel op dat ik sinds lange tijd wanneer ik me ergerde, opwond of boos ergens om maakte dat ik in veel gevallen niet meer hard met een deur gooide,  ergens tegenaan sloeg of een voorwerp door een ruimte slingerde.
Soms gingen hierdoor dingen stuk  en dat is nu al sinds (ik denk) het voorjaar van vorig jaar al niet meer voorgekomen.
Een positieve mijlpaal pour moi,  want het is wel fijn om zo nu en dan je frustratie of agressie te botvieren,  maar achteraf balen dat je iets hebt gesloopt maakt het er ook niet positiever op.

Het andere doel  was een van vele experimentjes:  het kijken of ik eens een hele dag niets zou laten vallen.
Niet dat ik een kluns ben die continu aan het rapen is en scherven bijeen moet vegen, maar toch laat ik geregeld iets vallen  en met mij ook de meeste mensen om me heen,  al is het maar een schilletje of een klein papiertje.

Het duurde een aantal dagen (zeg maar weken) voordat het me lukte,  want elke dag was er wel een stom, half verloren, onbewaakte momentje waarbij ik dan bijvoorbeeld een stukje papier liet glippen of net tegen een tube tandpasta aanstootte die daarmee besloot om de horizontale houding aan te nemen.
Op de bewuste dag lukte het me om dus een hele dag alles netjes in de hand te houden.
Dit werd een aantal dagen dan wel gecompenseerd toen ik bijna alles liet vallen.

Concert van Wouter Hamel: 14 en 15 in een klap!

Tijdens sinterklaas kochten mijn vriend en ik een aantal cadeautjes voor elkaar.
Stom toevallig dachten we allebei hetzelfde:  laat ik twee kaartjes voor Wouter Hamel kopen!
Gelukkig kocht ik ze voor 31 januari in Helmond,  terwijl mijn vriend (Wouter, dus ook al zoiets toevalligs) ze kocht voor 21 februari in Waalwijk.

Voor mij geen straf,  omdat ik na een concert in 2009 en een nieuwjaarsconcert vorig jaar wel wist dat Wouter Hamel nooit verveelt.
Voor hem wel de vraag of hij het leuk genoeg zou gaan vinden,  maar dat we beide sowieso van zijn verschijning zouden genieten was al een zekerheid.
In het Speelhuis zaten we ook helemaal vooraan,  bovenop de actie.
Wouter (Hamel in dit geval)  begon te zingen en ik genoot opnieuw van zijn prachtige stem,  zijn enthousiasme en het soms compleet opgaan in de muziek.
Veel nummers van zijn aankomende album passeerden de revu  en ik kan zeggen dat dit waarschijnlijk een geweldig album gaat worden!
Het zomerse en vrolijke "Sunny Days",  "Double Dutch", zijn aankomende single "Lights" en nog veel meer leuks.
Daarnaast zong hij ook een hele mooie versie van "See You Once Again"  en mijn vriend was erg te spreken over zijn oudere nummer "In Between"  en het nieuwe "Double Dutch".
Ook kwamen onder meer Girls In The City,  When Morning Comes,  Nobody's Tune en een gave stevige variant van Don't Ask aan bod.

Na afloop hoefden we niet lang te wachten voordat Wouter in de foyer verscheen om handtekeningen uit te delen.
Ik heb hem alle cd's (hoesjes/of het boekje) die ik had gegeven om te signeren,  waarop Wouter zei "ik ga er even voor zitten",  aangezien hij plots vier artikelen kon signeren.
Ondertussen vroeg ik ook aan hem of hij de live-versie van See You Once Again ook op zijn nieuwe album ging zetten omdat ik deze echt geweldig vond.
Wouter antwoordde hierop dat hij er wel aan dacht om op het album een live-track te zetten,  dus wie weet. .
Om het af te sluiten zijn Wouter en "mijn" Wouter  samen op de foto gegaan  en daarnaast nog een foto met z'n drieën.
Ik merkte wel dat ik stond te trillen! 

Op het verlanglijstje staat in elk geval het nieuwe album van Wouter. 
Zal ik daarna opnieuw (oh wat erg) naar een concertje moeten om het te laten signeren.




Overigens ben ik ook begonnen met postcrossing,  waarbij ik een kaart naar München en Rusland heb gestuurd,  terwijl ik er een uit India en Taiwan heb ontvangen!
Hoe dat verder verliep:  wordt vervolgd!